از پاییزی که داشته ام…

نمی دانم تقصیر سرنوشت بود یا خاصیت پاییز که مثل برگریزانش دانه به دانه از دست می دهم دلبستگی ها را…

بعد از شش سال، برای همیشه از “گیلان امروز” هم خداحافظی کردم و رفتم…

سخت بود. زودتر می خواستم بروم اما نمی دانم چرا اینقدر کش می دادم! هر چه بود بیشتر از باب دلبستگی بود. اما باید می رفتم . برای آنچه اسمش را کسب تجربه های جدید و موقعیت شغلی می نامیمش… اما به این آسانی ها نبوده و نیست. شش سال با دوستان و همکارانم به اصطلاح زندگی کردم. گیلان امروز خانه ی دومم بود. با همه محدودیت هایی که داشتیم. خیلی چیزها بیان شدنی و گفتنی نیست. اما سخت بود رفتن. خصوصا از صابری عزیزم… روزهایی که با هم گذراندیم… روزهای زیادی که درد دل کردیم. گریستیم. خندیدیم. جشن تولدهایی که در روزنامه می گرفتیم. خیلی وقت ها خیلی حرفها را می دانستیم و حال تکرار نداشتیم…خیلی چیزها که بخشی از آنها جزو شخصی ترین مسایل مان بود و از بین صمیمیتی که بین همه بچه ها بود، تنها فاطمه عزیزم بود که این سال ها را صبوری کرد و خیلی وقت ها پای حرفهایم نشسته و می نشیند…فقط خیالم راحت است که سعیده همراهم است….

سال هایی که شرحش مثنوی می شود. دارم به حرف های وزیر رفاه! فکر میکنم: “ضريب سنوات خبرنگاران يك‌ونيم سال، محسوب مي‌شود و بر اين اساس اگر فردي 14 سال کار خبري کرده باشد با سابقه 21 سال مي‌تواند بازنشسته شود.” 10 سال از زمانی که کار نوشن در روزنامه را شروع کرده ام می گذرد. با این حساب، یعنی 4 سال دیگر کار کنم جمعا می شود 14 سال و این 14 ضرب در 5/1 می شود 21 سال سابقه کار و… بازنشست. اما چرا هیچ کس این سال هایی را که به هر دلیل ممکن نتوانسته ام به آن شکلی که باید کار کنم را نمی بیند؟ دارم فکر می کنم، یعنی قبل از حالت فرمالیته اش بازنشسته شده ام؟ اینجا چرا تمام شدن زودتر از موعدمان را کسی محاسبه نمی کند؟
… انگار وقت زیادی ندارم…
آشفته تر از آنم که به این کلمات گریزان نظم بدهم.

عجیب فصلی بود پاییز… فصل خداحافظی. حالا باید دغدغه های سردبیری در هفته نامه ای که به زودی روزنامه می شود را تجربه کنم. حالا فقط خودم نیستم باید به خیلی از کارها به صورت روزانه برسم و به قول معروف حواسم جمع همه چیز باشد.

چقدر این روزها سرد است. برگ ریزان پاییزی چقدر درد دارد. باید درخت باشی بدانی چقدر درد دارد….

دلتنگم این روزها. دلتنگ خیلی چیزها. پاییز امسال، دلتنگی برایم هزار رنگ شد.