عابرپیاده ای که تو خیابون، زیر بارون شدید، چترشو می بنده و قدم می زنه، یه شخص آوانگارد نیست. یه آدم معمولیه که یه بغض اندازه ی کره زمین ته گلوشه و نمی تونه تشخیص بده چیزی که صورتشو خیس کرده، شرشر بارونه یا اشکِ چشماش…